خیلی وقتها پیش میآید که گوشی دستمان است و ناخودآگاه داریم خبرها را بالا و پایین میکنیم؛ خبرهایی که دل خودمان را هم میلرزاند. همان لحظه کودکمان کنارمان نشسته و ما با یک لبخند نصفهنیمه میگوییم: «چیزی نیست عزیزم، برو بازیت رو بکن.»، اما بچهها بیشتر از آنکه به حرفهایمان گوش بدهند، حال دل ما را حس میکنند. اضطرابی که در صدایمان میلرزد، اخمی که روی پیشانیمان مینشیند یا حواس پرتی ای که ناگهان وارد خانه میشود، همه برای کودک معنی دارد؛ حتی اگر نداند دقیقاً چه اتفاقی افتاده است.